Dagboek van een smartphone

  • Auteur
    Berichten
  • #6938

    “Dit is het meest recente wat we van haar hebben, maar ook we eigenlijk niets mee kunnen…” De ouders van de 15-jarige Suzette overhandigen mij vervolgens de telefoon van hun dochter.

    Het is november 2014, een koude dag in de winter. Samen met haar klas is Suzette een dagje uit geweest naar de Efteling. “Nee, geen pakje brood mam, we nemen daar wel een patatje!” Van haar moeder krijgt ze een kus op de wang en, pakt haar rugzak en telefoon en vertrekt samen met vriendin Nienke op de fiets naar school. De bus zou om 08:30 uur vertrekken en die willen ze niet missen!

    Het is de hele dag mistig en de temperatuur is net onder nul is, maar de klas heeft een topdag. “Is leuk hier mam, maak wel wat foto’s. Tot vanavond! xxx” ziet haar moeder te in een WhatsApp-bericht die middag.

    Op de terugreis worden er nog grappen gemaakt over laat thuiskomen. Door plaatselijke gladheid onderweg komt de bus niet helemaal tot aan het schoolplein. De aankomsttijd van 17:00 uur gaan ze dan ook niet halen.
    De docenten voelen zich daar ongemakkelijk bij, omdat sommige ouders hun kinderen komen ophalen bij het schoolplein. Nu komt de klas straks het laatste deel lopend aanzetten en moeten ze met die gladheid nog naar huis…

    Als de ouders van Suzette die avond om 18:30 uur nog niets gehoord of gezien, zijn ze ongerust en bellen ze met vriendin Nienke. Er wordt niet opgenomen. Ook de ouders van Nienke reageren niet. Vrijwel op hetzelfde moment gaat de bel en staan er twee politieagenten aan de deur. Suzette blijkt onderweg naar huis fataal gevallen te zijn met haar fiets, vermoedelijk door de gladheid. Enkele voorbijgangers hebben meteen de politie en ambulance gebeld en zich ontfermd over Nienke die in een shock verkeerde.

    In de rugzak vond de politie het adres van Suzette en kwamen zo bij haar ouders. De politieagenten zijn ook duidelijk aangeslagen als ze de ouders vertellen wat er is gebeurd. Ze vragen de ouders van Suzette mee te gaan voor een confrontatie. Er blijkt sprake van een tragisch ongeval zonder schuldige en de volgende dag krijgen de ouders de fiets, rugzak en telefoon met het zo herkenbare roze hoesje van Suzette uit handen van de politie.

    Het is ruim 3 maanden na de begrafenis van Suzette als haar ouders er aan toe zijn om de telefoon van Suzette te bekijken. Het scherm blijkt gebarsten en er zit een behoorlijke deuk in een hoek. De telefoon gaat niet meer aan, ook niet na een dag aan de oplader. Een telefoonreparatie zaak in de buurt probeert van alles met een nieuw scherm en een nieuwe batterij. Uiteindelijk reageert de telefoon weer een klein beetje. Er wordt meteen om een toestelcode gevraagd. Haar geboortedatum blijkt het niet te zijn en ook “0000” is het niet. Als de eigen postcode het ook niet blijkt te zijn, geeft het toestel aan dat nieuwe pogingen worden geblokkeerd. Het reparatiebedrijf geeft nog de mogelijkheid om de telefoon terug te zetten naar de fabrieksinstellingen, maar dan zijn ze wel alle gegevens kwijt!

    In de “Nabestaandenmap” die ze hadden gekregen van de uitvaartondernemer zat wel een brochure van Digitale Nazorg, maar daar hadden de ouders van Suzette op dat moment verder geen aandacht aan besteed. Nadat ze contact met mij hadden opgenomen, heb ik de ouders bezocht en verteld dat wij vaak nog mogelijkheden hebben om de data op de mobiele telefoon inzichtelijk te maken. Zij moesten ons daarvoor wel toestemming geven. Een week later hebben wij de complete inhoud van de mobiele telefoon aan de ouders kunnen geven op een USB-stick. Het toestel zelf is niet meer bruikbaar, maar de gegevens in de vorm van foto’s, filmpjes en berichten zijn een waardevolle, digitale erfenis voor de ouders van Suzette.

    0 reacties
1 bericht aan het bekijken (van in totaal 1)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.