de stem van Sinterklaas

  • Auteur
    Berichten
  • #6289

    De stem van Sinterklaas

    Het is nu bijna 2 jaar gelden dat mijn vader overleed.
    Hij is 90 jaar geworden, fragiel en kwetsbaar. Moe van het leven.
    Moe door de steeds toenemende beperkingen van zijn lichaam.

    Zijn creatieve geest bleef altijd scherp, zijn humor bleef niet te evenaren, altijd nog een kwinkslag en altijd het laatste woord willen hebben! Waarschijnlijk heb ik het van hem.

    Zijn emoties namen meer en meer de overhand. Na elk bezoekje wisten we beiden dat dit wel eens de laatste keer kon zijn. Ik zag het in zijn ogen, zijn wanhoop, willen leven maar weten dat het niet meer kon.

    Vandaag stuurde een dierbare vriend mij een We-transfer bestand. Ik wist dat hij het mij zou sturen en ik moest de keuze maken om het te gaan kijken of niet.

    Een omgezette VHS tape uit het verre verleden. Toen we nog jong en vitaal waren en onze kinderen nog in de luiers liepen.

    De kleuters en peuters zitten met roodgloeiende wangen op de bank, grote bakken met snoepgoed staan op tafel en moeders en vaders lopen rond met grote camera’s voorzien van mega flitsers. De kinderen zingen liedjes over Sinterklaas en “zwarte” Piet, ouders en oma’s zingen enthousiast mee.
    Ouders moedigen hun kinderen aan om het grappigste sinterklaasliedje te zingen ter voorbereiding van het hoge bezoek wat ons te wachten staat.

    En ja hoor! Daar is hij dan Sinterklaas met een heuse zwarte Piet en een zak pepernoten.
    Piet stopt voorzichtig de pepernoten in kleine handjes en Sinterklaas aait liefdevol over de bolletjes van de kindjes. (De meeste zijn voortgekomen uit zijn eigen bloed)

    Ik zit achter de laptop nadat ik het bestand heb gedownload.
    Ik herken alle kleine toetjes en kijk en luister vertederd en trots naar hun gezang.

    En dan komt het moment! Dan komt hij binnen. Sinterklaas! Ik voel een schok van ontroering en mijn keel knijpt samen, niet van pijn. Ik voel blijdschap. Daar is hij, daar loopt hij, zijn vriendelijke gezicht en zijn stem. Ik hoor zijn stem.
    De stem die ik zo mis, die ik elk moment van de dag kan terughalen, die ik zo graag weer wil horen aan de telefoon. Warm en vertrouwd. Ik kan er alles in horen, de lol, de gein die hij heeft.
    Ruim een half uur kijk ik naar de film waarin ik Sinterklaas in iedere vezel herken.
    Maar ik luister vooral, niet naar wat hij zegt, maar vooral naar hoe hij het zegt. Ik peil hem, zoals ik het vroeger ook al deed. En dan, Dag Sinterklaasje, dááág dááág dááág…….! Iedereen zingt. En hij laat zich als een oude fragiele man uit de stoel tillen door zwarte Piet en mij. 130 kilo was hij toen schat ik in. En wat had hij een lol om zich zo zwaar mogelijk te maken. Zijn show zit erop, hij heeft ervan genoten en wij ook.

    En wat heb ik ruim 25 jaar na dato genoten van dit filmpje. Wat heerlijk om hem te zien en te horen, wat was het fijn om zijn energie weer te mogen ervaren.

    Dank je wel dierbare vriend voor dit mooie kado.

    0 reacties
1 bericht aan het bekijken (van in totaal 1)
  • Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.